Ladies’ Night

Onlangs werd ik uitgenodigd op een ladies’ night. Geen vrijgezellenavond en ook geen bioscoop of plaatselijk café. Het ging hier over speeltjes voor volwassenen. Ik was heel nieuwsgierig hoe dat dan wel in zijn werk gaat. Ik had al visioenen over in sm outfit gehulde katjes (met handschoenen) die met enige precisie het zweepje hanteren maar eens gearriveerd bleek het een jongeman te zijn die met een enigszins angstige blik een legertje dames mocht verwelkomen.

We kregen een demonstratie in ware Tupperware vorm en mochten vreemdsoortige voorwerpjes (met wel 9 verschillende standen) betasten, oliën ruiken en zweepjes in hippe kleurtjes bewonderen.

Bij aanvang was er nog sprake van nerveus gegiechel maar beetje bij beetje en met de hulp van enige (pseudo) champagne vielen de remmingen weg.
Ik kreeg van een mij onbekende dame prompt uitleg over de zin en onzin van trilballen en luisterde oprecht geïnteresseerd naar een vergelijkende parabel over vibrators in diverse materialen.

Het viel me ook op dat al dat leuks best in aantrekkelijke verpakkingen zit en dat je niet steeds onmiddellijk merkt wat het precies is. Ik wil maar zeggen: de volgende keer dat ik een jongedame een lipstick uit haar tas zie opduikelen zal ik er het mijne van denken…

Wat zou u er trouwens van vinden om uw partner of beste vriendin het Grote Schaamhaar Boek cadeau te doen? Echt. U kunt nu eindelijk ook ingewijd worden in de edele kunst van liefde bedrijven op 69 manieren. Of hoeveel waren het er ook alweer in de Kama Sutra?

Naast dit alles is er ook nog eens gepast ondergoed voorhanden variërend van kant tot tijger tot rubber. Ik heb me laten vertellen dat het aantrekken van dit laatste het beste gepaard gaat met veel talkpoeder. Een mens leert constant bij.

De drankjes en hapjes op deze ongewone receptie waren echter doorsnee hoewel ik toch een bakvorm in de vorm van de mannelijke anatomie ontwaard heb tussen de pluchen handboeien en de 20 porno dvd’s aan halve prijs.

Tot slot kregen we een goodiebag mee naar huis, want zo gaat dat bij elk zichzelf respecterend evenement. Ik ben nu de trotse eigenaar van 2 condooms en een pakketje stimulerende gel.

Benieuwd wat daar allemaal gaat van komen…

Oh what a night!

Vorige zaterdag was het van dattum…een avond zoals ik ze vroeger wel wekelijks meemaakte maar me tegenwoordig nog maar flauwtjes herinner…

Impulsiviteit zou het trefwoord van dit weekenduitstapje worden. Want ik moest en zou die rockgroep zien met die lekkere zanger die zo moeiteloos de hoge noten haalt in dat “Hey Soul Sister” deuntje.

Dus nam ik op een gepast zonnige namiddag de trein richting Tilburg én richting Train met een gewillig slachtoffer/vriendin in mijn kielzog. Want als je als bijna veertiger van plan bent om je tegen alle fatsoensregels in als een bakvis te gedragen moet je dat toch met 2 doen? Anders schieten al die gilletjes en dat gegiechel hun doel straal voorbij.

Tijdens de 14^de eeuw werd Tilburg omschreven als de “heerlijkheid” Tilburg en dat mochten we nog steeds ondervinden zodra onze voeten Brabantse grond raakten. Alle Hollandermoppen ten spijt is er iets van die Noord-Brabantse hartelijkheid; dat superspontane; die oprechte interesse…en die ongezouten mening.

Bestemming  Heuvelring en daar aangekomen blijken heden en verleden pardoes tegen elkaar opgebotst te zijn met als resultaat een enigszins imposante kerk, een City Hotel (onze slaapstee), ’tig cafeetjes én een concertzaal in hetzelfde straatje. Hoewel het nog middag was en vrij kalm meende ik terloops een glimp op te vangen van die Oer-Hollandse gezelligheid…een belofte van wat nog  komen ging.

De eerste van een paar Babylonische spraakverwarringen diende zich aan toen ik in het concertgebouw de lieve juffrouw naar de “vestiaire” vroeg en ze na  4 keer doorkreeg dat dit “… ooooh de garderobe!” is. Lachen.

Onwelvoeglijk dicht bij het podium met een Grolsch in de ene en de digitale camera in de andere hand waren we al gibberend helemaal klaar voor een beetje podiumgeweld van die frisse Amerikaanse rockers.

Dat speciale sfeertje zat er meteen in en ik was van meet af aan totaal gebiologeerd en geconcentreerd op hun live spektakel met songs die ik ettelijke maanden enkel had beluisterd op mijn ouwe getrouwe YouTube. Met de nodige charme en hier en daar een volksmennertrucje (niet erg) hield Mr. Monahan iedereen bij de les en deed de tijd zoals het hoort voorbij vliegen .  Heb ik al gezegd dat meneertje me daar een stem van jewelste heeft? Bij deze…

De roes was nog niet voorbij.  Enigszins onwennig maar in onverschrokken bakvissenstijl moest ik toch eventjes gaan postvatten bij de backstage uitgang. Jawel daar kwamen de muziekgoden tevoorschijn en warempel ze konden praten; en lachen; en een arm ons heen slaan; en een fotootje samen laten nemen…en me het meest dwaze gelukzalige moment van de avond bezorgen.  Missie geslaagd! Oh ja en een rockstar crush voor die teddybeer drummer.

Na afloop was uitgebreide verbroedering met andere Trainiacs (want zo heten we) aan de orde terwijl we spontaan de actie opzochten in party-Tilburg.

Al gauw vingen we aanstekelijke klanken op van een rasecht,  pittoresk balorkestje. In een overvol bruin cafeetje, pats in het midden van het joligste steegje in Tilburg.  We wurmden ons met een glimlach van oor tot oor naar binnen en ontdekten dat alle ingrediënten voor een onvervalst feelgood feestje al aanwezig waren. Een all smiles bandje op een veel te klein podium die hun instrumenten rockten alsof hun leven er van afhing.  Nederlandse én Vlaamse klassiekers door mezelf en de vriendin dolenthousiast meegekweeld.  Louis Prima er achteraan (vooral na onophoudelijk “Buona sera!” gebrul van een oprecht geïnteresseerde en geïntegreerde caféganger).

Ogen kwamen we tekort om niet alleen het bandje maar ook het publiek te aanschouwen. Een boho chic mix van ongedwongen lachende, luid brullende, gierende, drinkende, deinende en gesticulerende Brabanders. En de vriendin en ik vonden het allemaal geweldig.

Het onverwachte hoogtepunt van deze sing-a-long kwam via het ultieme cliché van een boomlange, slungelige Nederlander die zonodig  een gastoptreden wou verzorgen; ne me quitte pas van onze fabuleuze Jacques Brel inzette, en vervolgens vanuit de buik dit pareltje op dergelijk onnavolgbare wijze mishandelde dat kitsch waarlijk terug kunst werd. En we het nog steeds geweldig vonden.

Toen was de koek echt op, en het orkestje uitgespeeld. Eventjes bijkomen op een verwarmd terrasje naast de deur was aangewezen. Met de onmisbare bitterballen. En een (Vlaams) biertje. Sorry daarvoor.

En ik vond het van begin tot eind helemaal geweldig.

 

 

 

En dan zijn er bitterballen...

Home Sweet Home

Na jaren afwezigheid terug in mijn thuisstad vond ik dat ik het één en ander opnieuw moest gaan verkennen en (h)erkennen.

Waar begin ik? Bij de cafeetjes natuurlijk. Een mens moet zijn prioriteiten stellen.

Dus tuimelde ik op een verloren voormiddag De Gouden Kraan binnen; rasecht volkssentiment te midden willekeurig gekleefde affiches, de obligate spaarkas en dat onmisbaar dartsbord. En als bonus een rasechte stoof pal in ‘t midden van het café.

Ik begin eerder schuchter met een koffie (nog geen 11u en een mens/vrouw krijgt zo vlug een reputatie) en observeer intussen de goed geconserveerde oudere dames in mijn gezichtsveld. Ze beantwoorden perfect aan dat cliché van de vriendelijke bejaarde dame die “behangen met goudwerk” (zoals mijn moeder placht te zeggen) immer lachend aan haar koffie nipt. En stiekem hoopt om een praatje met je te maken als je die lach beantwoordt. En dat is niet eens zo erg…

De charme van dergelijk café is dat je net daarnaast een bende guitige schoolrakkers ontwaart die met veel bravoure (hopelijk) voor de eerste keer de Du(i)vel smaken.

Mijnheer met attitude en te veel vrije tijd komt ons met zijn aanwezigheid vereren én geconcentreerd de (kwaliteits)krant lezen. De intellectueel gefronste wenkbrauwen en de staalharde blik krijgen we er gratis bij.

Andere meneer met iets minder uitstraling waait binnen en landt net voor de toog om de cafébazin de laatste roddels te ontfutselen en haar in één ruk te voorzien van wat er zoal leeft in zijn universum.

‘t Is verrassend hoe druk het al kan zijn in zo’n cafeetje op een weekdag om 11u.

Na druk overleg ben ik het met mezelf eens dat ik rond half twaalf toch wel een aperitiefje verdiend heb. Naast die jonge snotters die ondertussen al aan hun Xte Duvel zitten gaat dit toch geen kat opmerken neen ?

Genietend van mijn zoete nectar bedenk ik dat ik hier eigenlijk best wel een groot gedeelte van de dag zou kunnen doorbrengen met het bestuderen van de menselijke natuur.

Ben ik dan officieel een leegloper? En gecombineerd met die Pineau’s ben ik dan meteen ook een drankorgel? U weet hoe vlug volkslegendes ontstaan

We zullen zien hoe vlug de tongen loskomen als ik een volgende keer langsga, want die komt er ongetwijfeld…na grondige vergelijking met een paar aanpalende cafeetjes…

Just another Saturday night

Een onverwachts uitstapje. Niet zeker zijn of je zal meegaan want een rotdag achter de rug.

Op bezoek bij oude vrienden. Een gezellig cafeetje in je hometown.

Herinneringen ophalen over hoe we elkaar voor het eerst ontmoet hebben; luisteren naar boeiende verhalen over goede en minder goede tijden. Merken dat het klikt.

Nog eens bevestigd zien dat leeftijd maar een nummer is…

Euforisch worden bij het zien hoe gelukkig andere mensen zijn.

Verlangen naar dat zelfde gevoel.  Je ineens heel eenzaam en alleen voelen.

Lachen met laagdrempelige mopjes en anekdotes van de plaatselijke comedian.

Ietsje teveel pintjes drinken (eentje maar).

Een danspasje wagen in het midden van het café en er intens van genieten. Hier kan geen fancy dancing tegenop.

Alweer beseffen hoe ongelooflijk belangrijk goede vrienden zijn.

Lichtjes euforisch naar huis gaan en nog niet kunnen slapen.

In het donker in de living staan dansen op Anna Grace en Eric Prydz.

Een happy traantje laten bij She van Charles Aznavour (in tegenstelling tot eerder die dag).

’t Was mooi.

Nathalia in Twitterville

Ik vertoef sinds enige maanden in Twitterville en heb daar met een Engelstalig profiel reeds vele buitenlandse “vriendjes” gemaakt … of dat dacht ik.

Twitter is big business en competitie. De voorstellen met online money maken vliegen je rond de oren en velen zijn druk bezig met zichzelf en hun zaak te promoten.

Er worden zelfs lijsten gecreëerd die je kan integreren waarbij wordt gegarandeerd dat iedereen je terugvolgt, kwestie om toch zoveel mogelijk volgers te hebben want dat blijkt belangrijk te zijn.

Maar als je tienduizenden volgers hebt hoe kan je dan iedereen nog de nodige aandacht geven ? Ik heb er zelf 210 en vind dat al vrij vermoeiend. Ik verkies nog altijd kwaliteit boven kwantiteit, niet the American way dus.

De raarste profielen kom je trouwens tegen; van buitenlandse “huwelijksbureau’s” tot datingsites tot opblaaspopfabrikanten tot predikanten, fitnessinstructeurs, huismoeders, waarzeggers, consultants en coaches voor alles en nog wat en niet te vergeten ettelijke computergeeks. Het blijft per slot van rekening virtuele sociale media.

Maar er is ook genoeg om me gelukkig te houden en ik kan al mijn noden bevredigen met bloggers, make-upartiesten, stylisten, koks, life-coaches, yogagoeroes, celebrities, comedians en zelfs de Dalai Lama (i kid you not).

Het is minder evident om met iemand contact te leggen; in eerste instantie blijft het allemaal heel vluchtig als je aan de andere kant van de wereld woont. Toch heb ik er al een paar leuke vrienden aan overgehouden.

Ondertussen heb ik me er bij neergelegd; het is wat het is en voorlopig blijft het leuk genoeg om er te vertoeven van tijd tot tijd.

Heb sinds een week een tweede profiel gemaakt en me op de Nederlandstalige Twittermarkt gestort. Heb totnogtoe 24 dappere volgers.

Eens zien wat daar allemaal uit de bus komt…

No ordinary afternoon…

Woensdagnamiddag; jengelende kinderen, lastig huiswerk en vieruurtjes terwijl aan de kookpot wachtend tot de wederhelft thuiskomt…

Maar niet voor ondergetekende.

Lunch in het Ideaal (need we say more) en ondertussen filosoferen, druk gesticuleren en tomate crevette verteren. We doorgronden nogmaals alle mysteries van de mannelijke sexe en voelen ons 5 minuten wereldwijze orakels.

Dan high societyland verkennen, ons afvragend of het daar nog al goud is wat blinkt. Maar na koffie en delicieuze appeltaart blijken Indianeninvloeden ons via rooksignalen terug te verjagen naar plebsville.

Daar waar het Jezusbeeld is omgeven door spinnenwebben, cartoons, lege bierflesjes en alweer rooksignalen (ongetwijfeld van een mindere kwaliteit) jongleren we met ijstijden, bipolariteit, mysterieuze metrische stelsels en onvermijdelijk karma.

Ter afronding worden de dorstigen gelaafd met Pineau en observeren we in een lichtjes euforische staat het menselijk ras in zijn natuurlijke habitat.

Onderweg door het vlakke land worden de autospeakers tot het uiterste getergd als David Guetta zich een weg baant naar onze melomane sensoren, resulterend in enige ritmische spasmen.

Zo eindigt een woensdag die even weinig doordeweeks blijkt te zijn als een Sunday picknick.

En nu straalt de zonsondergang een dieprode gloed in mijn nederige huiskamer en vangt de valavond aan…